fbpx
Appartementsrecht nog steeds niet op agenda

Appartementsrecht nog steeds niet op agenda

Appartementsrecht nog steeds niet op agenda

Wetgeving

Guno Chin A Sen is oprichter van het eerste appartementencomplex in Suriname: Guco apartments. Omdat het appartementsrecht nog niet is opgenomen in het Burgerlijk Wetboek, kunnen appartementen in Suriname echter niet worden verkocht. ‘Maar niet iedereen wil een huis met een stuk grond’, denkt Chin A Sen, die pleit voor een wetsaanpassing.

“Iedereen verklaarde mij voor gek”, lacht Guno Chin A Sen als hij terugdenkt aan zijn project dat ruim 40 jaar geleden begon: de bouw en verkoop van appartementen. Naar zijn mening heeft de geschiedenis uitgewezen dat hij toch zo gek nog niet was. “Iedereen heeft het overgenomen”, zegt hij. Hij verwijst naar verschillende initiatieven, doorgaans kleine faciliteiten, die na zijn project zijn ontsproten. Maar terwijl de tijdgeest er nu meer dan ooit rijp voor is, denkt de overheid er nog steeds niet aan om het appartementsrecht op te nemen in het Burgerlijk Wetboek. Dat ontbrekende stukje wetgeving maakt dat in Suriname nog steeds geen woonruimten als onderdeel van een groter bouwwerk kunnen worden verkocht. Daarom worden appartementen tot nu toe – gedwongen – alleen verhuurd. “Maar ik zeg je: als de wet wordt aangepast, komen de verkopen gelijk op gang”, weet de ondernemer zeker. “Vanaf de bouw van Guco waren er mensen die wilden kopen. Er was en is markt voor.” Dat het nog steeds wettelijk niet mogelijk is, verbaast hem dan ook. Hij had gedacht dat Suriname nu verder zou zijn. “Toen we in 1975 begonnen met Guco, was het de bedoeling dat die appartementen zouden worden verkocht.” Eind jaren tachtig verkocht Chin A Sen het 14 appartementen tellende complex aan Dilip Sardjoe. Als onderdeel van Rudisa International verhuurt Sardjoe de woonruimten nog steeds, hoewel deze vanaf de bouw eigenlijk als uiteindelijke bestemming verkoop hadden.

Belangstelling

Chin A Sen meent dat door het ontbreken van de wetgeving voor appartementen ook de prijzen voor grond zo hoog zijn. “Niet iedereen wil een erf hebben, maar je wordt nu wel daartoe gedwongen.” Het argument dat Surinamers nog zouden moeten wennen, wuift hij gelijk weg. “Ach, Surinamers kopen ook appartementen in het buitenland. Het is gewoon iets waar mensen mee moeten kunnen omgaan.” Bovendien blijkt dat er ten minste enige belangstelling is voor de wat grotere appartementen, en dat burgers zich daar best aan kunnen aanpassen. In de omgeving van de Ringweg is zo’n flatgebouw, waarvan alle units zijn verhuurd. Nog beter bekend is het appartementencomplex van Stichting Sekrepatu aan de Vruchtbomenstraat, waar je tot maximaal een jaar een appartement kunnen huren. Ook de Staat bleek de intentie te hebben om een appartementenflat op te zetten te Hanna’s Lust. In verschillende presentaties is dit genoemd als optie voor vooral startende jongeren. Terwijl de bouw van woningen in de omgeving normaal doorgaat, blijkt geen aanvang te worden gemaakt met de bouw van de voorgenomen flat. Het is de vraag of de plannen van de projectontwikkelaar zijn omgegooid.

Schaars

Chin A Sen staat niet alleen in zijn pleidooi voor spoedige aanpassing van de wetgeving. Verkavelaar Intervast spreekt in 2014 op zijn website al van ‘een gemiste kans’. Intervast geeft aan dat in de kuststeden Paramaribo en Nickerie alleen al ongeveer 75 procent van de bevolking woont. Het resultaat is dat grond aan de kust schaars begint te worden, en dus ook duur. “Wanneer er weinig ruimte is en de overheid wil toch voldoende woonruimte creëren, dan schieten de torenflats in landen als Nederland als paddenstoelen uit de grond”, aldus Intervast. Hoogbouw garandeert een efficiëntere benutting van de grond. Daarnaast zou naar de mening van de verkavelaar het bouwen van appartementenflats veel efficiënter zijn voor de oplossing van het woningbouwvraagstuk dan de bouw van prefabwoningen op afzonderlijke percelen. Het zou duurder zijn om tien prefabwoningen te bouwen en onderhouden, dan het onderhouden van een flat. Intervast pleit ervoor dat woningbouwcorporaties net als in Nederland als semioverheidsinstanties de flats opzetten. Deze kunnen dan in eerste instantie verhuurd worden met op latere termijn een optie tot verkoop.

Maar dat ziet Chin A Sen weer niet zitten. “Waarom een lichaam dat semioverheid is?” vraagt hij zich af. De ondernemer geeft aan dat de overheid en aan haar gerelateerde organisaties vaak niet het toonbeeld zijn van goed management. “Nee, dat zou ik niet voorstellen.” Ook niet dat in eerste instantie gehuurd wordt. “Elke cent die mensen aan huur betalen is vergooid geld. Liever gelijk kopen”, zegt de zakenman. Hij meent dat zo’n initiatief het beste een puur particuliere wordt, met gelijk een koopovereenkomst. “Daar hebben we als land het meeste aan. De overheid moet slechts de mogelijkheid creëren door de wetswijziging, en de rest regelt zichzelf wel.”

Chin A Sen blijkt overigens nog steeds een vooruitziende blik te hebben. “Weet je wat iedereen over het hoofd ziet?”, vraagt hij bijna stiekem. “Condominiums voor oudere mensen. Geen flats, maar alles gelijkvloers, met mooie tuinen. Er zijn voldoende oudere mensen, hier en in Nederland, die dat kunnen betalen.”


Ik heb de algemene voorwaarden gelezen en ga ermee akkoord.