fbpx
De Botralie: Historie aan rand villawijk

De Botralie: Historie aan rand villawijk

De Botralie: Historie aan rand villawijk

Huis en zijn verhaal

Veel gebouwen in ons land verbinden ons met onze geschiedenis. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal. De rubriek ‘Het huis en zijn verhaal’ vertelt er over. Dit keer bezoeken we een bijzondere plek op het terrein van voormalige plantage Morgenstond, waar een stukje geschiedenis herleeft in het Colonial Resort de Botralie. In het Suriname van vandaag heeft zich in Paramaribo Noord, langzaam maar zeker, de wijk Morgenstond ontwikkeld tot een luxe villawijk. Dat deze bewoners niet de eerste grondeigenaren zijn is bekend, maar wat weten we over de geschiedenis van de grond waar deze villa’s op verrijzen?

De Botralie: Historie aan rand villawijk

Omstreeks 1787-‘88 worden de gronden voor het eerst verkaveld. De kavels zijn bedoeld voor kleine landbouwers die de voedselbevoorrading van de stad veilig moeten stellen. Hoewel de kavels klein werden gehouden, om plantagevorming te voorkomen, wist François Ewoud Becker rond 1793 maar liefst acht kavels tot zijn eigendom te maken. Hij noemde het plantage Morgenstond en legde er een koffieplantage aan. In de volksmond was de plantage beter bekend als ‘Bekkrie’ (Becker).

In 1790 bouwde Becker de eerste plantagewoning. Omdat hij ongehuwd was ging de plantage na zijn overlijden naar zijn neven en nichten Becker en Spiering. In 1857 werd Jacob Isaac Spiering de enige eigenaar van de plantage. Hij breidde deze verder uit en vormde het om tot een cacaoplantage. Het vermoeden bestaat dat hij op de fundamenten van de plantagewoning een nieuwe directeurswoning bouwde. Tot ver na de afschaffing van de slavernij in 1873 blijft de plantage actief en komen er contractwerkers om het werk te doen. Na de verkoop van de plantage aan J.W.G. Koenraadt in 1953 wordt er tot eind jaren zeventig citrus geproduceerd.

Woningbouw

Rond 1982, als de landbouwactiviteiten eindigen, wordt de grond verkaveld en uitgegeven voor woningbouw. Ondanks de redelijk hoge verkoopprijzen, verloopt de verkoop van de percelen voorspoedig. De plantagewoning komt eind jaren negentig van de vorige eeuw in het bezit van Henk Goedschalk, directeur van de Centrale Bank van Suriname. Hij laat de woning restaureren en moderniseren. Door een verwoestende brand in december 2004 zal hij er nooit wonen. Tot de dag van vandaag is een groot deel van de percelen nog onbebouwd gebleven.

Voor een van die percelen, nummer 215 aan de Anton Dragtenweg, veranderde dat toen Rick Hilversum in 1990 zijn handtekening voor de aankoop plaatste. ,,Ik had mijn oog eigenlijk op een ander stuk land laten vallen. De gunstige wisselkoers stelde me in staat dit grotere stuk te kopen.” Tot 1996 deed het terrein dienst als manege.

Hilversum droomt van de voltooiing van zijn bouwplannen voor het Colonial Resort de Botralie, een vakantieoord en locatie voor diverse activiteiten als huwelijken, recepties of workshops. Het al aanwezige huis was het startpunt van zijn plannen. “De woning die hier stond was zwartgeverfd en had witte ramen. Met zeven lagen witte verf en twee lagen aluminium heb ik het uiteindelijk wit gekregen.”

Om het terrein te kunnen bebouwen heeft hij het deel aan de achterzijde van de woning geheel laten ontbossen. “De tuin die we in de afgelopen 24 jaar met zorg hebben gecreëerd maakt het plaatje compleet.”

Geschiedenis

Op de vraag wat Hilversum bezielt om dit allemaal te doen antwoordt hij gepassioneerd. ,,Ik ben een liefhebber van alles wat met het monumentale verleden te maken heeft en erger mezelf aan de verkwanseling van monumentale panden in de stad.”

Over de geschiedenis van de woning op het terrein is weinig bekend. Hilversum heeft het idee dat de woning eerst op de naast gelegen plantage Clevia stond. Er zijn echter geen bronnen die dat kunnen bevestigen. Over de toekomst is Hilversum heel wat zekerder. De weg die hij is ingeslagen met de restauratie en uitbreiding van de woning in koloniale stijl, de zorgvuldig aangelegde tuin en de replica’s van traditionele houten huisjes zet hij consequent door.
Een bijzonder detail is dat voor de uitbreiding van de directeurswoning tweehonderd jaar oude bakstenen zijn gebruikt. Deze stenen zaten als ballast in de slavenboten. Toen de slaven eenmaal aan land waren gekomen werden de stenen langs de oever van de rivier gedumpt. In de rivierbedding zijn deze stenen weer teruggevonden, verzameld en verwerkt in de muren die nu het restaurant omlijsten.
Binnenkort legt Hilversum de laatste hand aan de eerste bungalows. ,,De huisjes zijn replica’s van houten woningen die verspreid over de stad te vinden zijn. We hebben aandacht besteed aan de kleinste details en ze worden volledig uit hout opgetrokken om zoveel mogelijk in de sfeer te blijven.” Elke accessoire is door hem zelf uitgezocht en in de meeste gevallen ook bewerkt. Hij toont een oude verroeste lamp die na een grondige onderhoudsbeurt in één van de huisjes komt te hangen. ,,Uiteraard worden de huisjes ook van de benodigde moderne gemakken voorzien maar het terugbrengen van de koloniale stijl heeft grote prioriteit”, lacht een trotse Hilversum.

“Ik ben een liefhebber van alles wat met het monumentale verleden te maken heeft en erger mezelf aan de verkwanseling van monumentale panden in de stad.”

Lees meer berichten uit de categorie Huis en zijn verhaal.

2015-04-02

E-mailadres:

Ik heb de algemene voorwaarden gelezen en ga ermee akkoord.