fbpx
Gedollariseerd

Gedollariseerd

Gedollariseerd

Column: Von Zeggen

We zitten alweer enkele weken in het nieuwe jaar, maar desondanks: het allerbeste voor 2016. En dat we het minder over de wisselkoers mogen hebben. Het is me opgevallen, en zelf maak ik me er soms ook schuldig aan, dat er bijna geen gesprek in Suriname wordt gevoerd of het woord ‘wisselkoers’ valt. En dan met name die voor de US-dollar. Het lijkt wel een soort toverspreuk. Zeg ‘koers’, en we slaan helemaal op hol. Dat het niet lang meer duurt of we betalen SRD 5,- voor een dollar of zelfs meer, alsof we er allemaal op zitten te wachten, Terwijl het toch echt het laatste is dat iedere oprechte Srananman, de speculanten daargelaten, wil. En toch zijn we als samenleving met z’n allen sinds enkele maanden ‘gedollariseerd’.

Gedollariseerd

Als kleine jongen, in de jaren tachtig en negentig, was het in mijn beleving niet anders. Alleen was het toen de Nederlandse gulden die ons begeesterde. Als je in de buurt van de Centrale Markt kwam en ook maar enigszins de indruk wekte dat je uit Nederland kwam, hoorde je: ‘Wisselen mammie, wisselen. Hollands, Frans, Nederlands’. Alsof de Hollandse gulden iets anders was dan de Nederlandse. Als zoon van een ‘witte’ Nederlandse moeder en met familieleden die af en toe overkwamen, heb ik dat meer dan eens meegemaakt. Ook al hadden we geen stuiver vreemde valuta bij ons, de wisseljongens kwamen op je af als bijen die honing roken. Zelfs in de buurt waar we woonden, werd ik door wisseljongens aangesproken: ‘Ef’ yu ab’ NF fu wissel, kon na mi yere’. Je zou denken dat de meeste landen in de regio dollar-gek zijn. Niets is minder waar.

 

Het jaar begon ik met een korte vakantie in Belém, Brazilië; mijn allereerste bezoek aan het zuiderbuurland. Bij aankomst op de airport wisselden we direct enkele dollars om bij de bank. Koers: reais 3,75 voor USD 1,-. Toen we na enkele dagen in een supermarkt waren en ik niet genoeg reais bij me had om de rekening te betalen, vroeg ik of de caissière ook genoegen wilde nemen met US-dollars. Haar antwoord was een resoluut nee. En waar we het ook probeerden, bij de handicraft-standjes langs de waterkant, de churrasco-tent in de binnenstad en bij vertrek het koffiepunt op de luchthaven: niemand wilde onze US-dollars. Niemand! Het enige waarin de Brazilianen geïnteresseerd waren, was hun eigen munt, de reais.

Hoe anders is dat in Suriname. Stap een willekeurige winkel in de mall binnen, een autohandelaar of de eerste de beste Chinese supermarkt bij u op de hoek. Zelfs taxichauffeurs en tuinmannen accepteren het buitenlandse geld volgens mij. Iedereen is op zoek naar vreemde valuta, euro’s of dollars. En als u geen zin heeft om uit huis te gaan om mijn bewering te controleren, blader dan eens door dit blad. Surinaamse grond en Surinaamse huizen, allemaal te huur of te koop in US-dollars of euro’s. Elke maand vormt zich bij de Centrale Bank van Suriname een rij van personen die vreemde valuta komen kopen, een deel van onze monetaire reserve, voor hun huishuur of de aflossing van hun auto.

Misschien moet ik, ook al zitten we al een eindje in 2016, toch nog een voornemen voor ons allen uitspreken. En dus ook voor de mensen in de onroerendgoedsector. Laten we allemaal ons best doen om onze monetaire reserve in stand te houden, zoals de Brazilianen dat doen. Dat de zuurverdiende dollars van het land niet uitgegeven hoeven worden aan huurgeld, de aankoop van een perceel of huis of de aflossing van een auto. Wat dat betreft kunnen we leren van de Brazilianen. Die zijn trots op hun munt, hoewel die ook onderhevig is geweest aan devaluaties. Laten wij trots zijn op onze SRD’s en niet zelf onze monetaire reserve opmaken aan het onderlinge betalingsverkeer. Anders zitten we straks echt op een koers van SRD 5,- of meer. En dat wil niemand!

giwani(at)hotmail.com

Lees meer berichten uit de categorie Column.

2018-07-11

E-mailadres:

Ik heb de algemene voorwaarden gelezen en ga ermee akkoord.