fbpx
Heisa om niks

Heisa om niks

Heisa om niks

Nederlanders in Suriname

Ik kon een glimlach niet onderdrukken eind februari, bij het zien van de nieuwsberichten over een lange rij bij het consulaat van Suriname in Amsterdam. Wij Surinamers houden van rijen. Soms weten we niet eens waarom er een rij wordt gevormd, maar als we er eentje zien, dan sluiten we netjes achteraan. We zien in the end wel waarvoor. In ieder geval willen we er zeker van zijn de boot niet te missen.

Tientallen mensen, misschien wel honderden, voornamelijk Surinamers in Nederland, trotseerden de vrieskou om 70 euro te besparen. Ik vermoed dat de ‘witte’ Nederlanders die in de rij stonden óf een relatie hebben met een Surinamer en ook zijn besmet met het rijvirus, óf toevalligerwijs besloten om op 29 februari een visum of toeristenkaart te bemachtigen. De grootste groep klagers bestaat uit Nederlanders van Surinaamse komaf. Ze vinden dat ze als Surinamers een dolksteek in de rug kregen met de plotselinge verhoging. Die mensen snap ik al helemaal niet. Ze hebben tenslotte al enige tijd de mogelijkheid om voor 100 euro een PSA-kaart aan te vragen, waarmee ze vijf jaar lang zo vaak als ze willen het land kunnen binnenkomen. Ze willen als Surinamer gezien worden, maar hebben er geen 100 euro voor over om dat op papier bevestigd te krijgen. Kennelijk hebben ze uitgerekend dat ze dan minstens vijf keer naar Suriname moeten komen om dat geld eruit te halen, als een toeristenkaart ze slechts 20 euro kost. Als student in Nederland moest ik opeens honderden euro’s meer betalen voor mijn verblijfsvergunning. Ik stond voor een voldongen feit. Geen Tweede Kamerleden of Nederlandse staatsburgers die in de bres sprongen voor ons. De Nederlandse overheid wilde, in dit geval over de rug van internationale studenten, de staatskas spekken. Ik had twee mogelijkheden: betalen, of mijn koffers pakken en mijn studie afbreken. De keuze was voor mij eenvoudig; niet zeuren maar betalen. Ik had immers maar één doel, en dat was met een diploma terugkeren naar Suriname. Bovendien heeft niemand mij een geweer tegen de slaap gehouden en gedwongen om in Nederland de universiteit te bezoeken. Het was een eigen keuze, en dat is een vakantiebestemming ook.

Een belangrijk argument van tegenstanders van de verhoging is dat nu veel minder toeristen ons land zullen bezoeken. Ik betwijfel dat. Ik heb nog nooit gehoord dat mensen de keuze van een vakantiebestemming laten afhangen van de kosten voor het visum. Dat blijkt uit ons eigen reisgedrag. Hoe moeilijk de Nederlandse en Amerikaans ambassade het ons ook maken, nog afgezien van de relatief veel hogere visakosten vergeleken met wat mensen moeten betalen om naar Suriname te komen, heb ik nergens kunnen lezen dat we minder naar ons voormalig moederland of ‘the land of the free and the home of the brave’ reizen. Maar we zullen het pas echt weten wanneer de cijfers over 2016 bekend zijn. Hopelijk wordt bij het presenteren van de cijfers ook vermeld wat de invloed van het zikavirus is geweest op het aantal bezoekers.

Maar als u zich als verhuurder van appartementen voor vakantiegangers of aanbieder van reizen naar het binnenland echt druk maakt over een terugval in het aantal toeristen, dan heb ik dé oplossing. Wees creatief en adverteer met 70 euro korting op de huurprijs als iemand kan aantonen een duurdere toeristenkaart te hebben gekocht. En bied reizen naar het binnenland aan met 70 euro korting per persoon. Eerlijk is eerlijk, met die huurprijzen en binnenlandse reizen klopt u de toerist al genoeg geld uit de zakken, toch? O ja, laat die korting ook gelden voor Surinamers in Suriname. Dan heeft iedereen gewonnen. De staat verdient extra valuta, de toeristen blijven komen en hebben per saldo toch geen extra kosten, de verhuurders zien hun omzet niet verder dalen, de touroperators hoeven de deuren niet te sluiten en wij Surinamers in Suriname pikken ook ons graantje mee. Probleem opgelost!

 

[email protected]

 


Ik heb de algemene voorwaarden gelezen en ga ermee akkoord.