fbpx
Historisch besef

Historisch besef

Historisch besef

Monumentale gebouwen

Dat er iets mis is met ons historisch besef, staat als een paal boven water. Daarvoor hoef je slechts een ritje te maken door onze oude binnenstad. Nog te veel prachtige houten panden, vaak ouder dan honderd jaar, staan er vervallen bij. Aan hun lot overgelaten. Elke keer dat je er langsrijdt, heeft het verval verder ingezet. Tot het moment dat er geen sprake meer is van een gebouw, maar van een ruïne. En voor je het weet is er op de plek waar ooit een stukje Surinaamse geschiedenis stond, een blok beton verrezen.

 

In sommige gevallen is zo een pand in particuliere handen. Iemand met een zeer gebrekkig historisch besef. Die zijn vaak blij als er van het gebouw niks meer over is. Herstellen kost immers handenvol geld. Vaak meer dan afbreken en er nieuwbouw voor in de plaats zetten, vanwege de regels waaraan restauratie gebonden is. Het is dan ook weleens voorgekomen dat een historisch pand op mysterieuze wijze door vlammen is verwoest. Daar kan ik, hoe kwalijk het ook is, nog bij. Een malafide ondernemer denkt immers alleen aan zijn eigen zak.

 

Erger vind ik het wanneer de overheid ons cultureel erfgoed aan haar lot overlaat. Je zou mogen verwachten dat zij het goede voorbeeld geeft. Helaas. Het gebouw van het ministerie van Justitie en Politie moest tijdens Carifesta zelfs afgeschermd worden – uit schaamte. Dan is er nog het verbrande gebouw van Vreemdelingenzaken, en zo kan ik nog even doorgaan. Hadden we maar een paar van de miljoenen van Carifesta en de Naschoolse Opvang gestopt in restauratie. Dan hadden we echt geïnvesteerd in cultuur en scholing van de jeugd.

Gelukkig, het kan ook anders. Zoals het notariaat dat een pand aan de Watermolenstraat prachtig in zijn oude glorie heeft hersteld. Het mag dan wat geld hebben gekost, een beetje notaris verdient dat binnen enkele jaren terug. En zo zijn er nog meer particulieren en bedrijven die weten dat het heiligschennis is om de Surinaamse geschiedenis op een dergelijke manier te verkwanselen. Misschien wordt het tijd voor drastische maatregelen, zodat onze historische binnenstad behouden blijft. Niet eens voor het toerisme, maar gewoon voor ons, Surinamers. Ik stel voor dat de overheid de binnenstad verlaat en alle (historische) panden en de grond verkoopt of desnoods verhuurt aan welwillende particulieren. Onder aantekening dat het gebouw behouden moet blijven voor Suriname. Met het geld kan een compleet nieuw bestuurscentrum aan de rand van Paramaribo worden opgezet. En als het goed is, blijft er genoeg geld over, omdat de grond in de binnenstad veel meer waard is dan, pak hem beet, een terrein in Wanica. Geld om de kas bij de Centrale Bank te versterken. Maar er zal waarschijnlijk niks van terechtkomen.

Soms lijkt het erop dat we er als samenleving ontzettend veel moeite voor doen om het verleden juist uit te wissen. Zoals het plan om koloniale straatnamen te vervangen. Alsof daarmee wordt bereikt dat de slavernij of het feit dat we ooit een kolonie waren, wordt teruggedraaid. Nee, geef mij dan maar al die Nederlandse namen en oude panden, zodat ook mijn kinderen en kleinkinderen niet alleen kunnen lezen, maar ook elke dag kunnen zien wat het resultaat is van slavernij en kolonialisme. En dat we daar als ouderen een verhaal bij kunnen vertellen. Opdat we nooit vergeten.

 


Ik heb de algemene voorwaarden gelezen en ga ermee akkoord.